Başlarken Oyalanma Çağı ’na-hoş geldik.   Başlar başlamaz belirteyim, bireyin gerçek sandığı ile bağlarının hızla koptuğu ve artan bir şekilde bağlanma sorunu yaşadığı, eylemsiz ve amaçsız kaldığı döneme Oyalanma Çağı  diyorum. Oyalanma Çağı  kavramsal çerçevesinin (haliyle bu yazının) ana tezi de şudur:   Oyalanma Çağı , modern öznenin çözülüşü ile Ağ-bilincin yükselişi arasındaki ontolojik [1]  bir berzahtır. Bu geçiş dönemi üç temel dönüşümle karakterize edilir: birincisi,

Cevizi aldın avucuna, sıktın, kırdın. Aferin, işte bu güç. “Şu gördüğün sınırlar içinde bütün cevizler benim, piyasayı da ben belirlerim, kırılacak cevizi de benden izinsiz kimse ceviz kıramaz” dediğinde ise bu egemenlik.  “Ceviz oynamaya geldim odana” da türkü, burada yeri yok. Diyeceğim o ki, istediğin sonucu elde edebilme kapasitesine 'güç' deniyor. İlle kaba kuvvet gerekmez, bazen bilgi olur, bazen karizma, bazen para… Güç her yerde, her biçimde bulunuyor. Egemenlik ise,

Önce bir küçük not: Beyin enerji harcarken cimridir. Belirsizlikle, boşlukla uğraşmaktansa, tekrar tekrar kat edilen, bilinen-güvenli yollarda seyahet etmeyi tercih eder.  Bir kalıp 3-4 kez tekrarlanınca, serotonin yükselir, sinaptik bağlar kalıcılaşır. Otomatikleşir, rahatlar, enerjiyi korur… Sonra? Sonra, kalkar onu içine çeken dilin esiri olur.   Konuya döneceğiz ama önce, şu arkaik kozmolojinin bahçesinde biraz kazı yapalım. Duymuşsundur, eskiden hakim ölüm cezası verince

(Gözü doğrudan buraya düşen aziz okura, okumadıysa şayet, sitedeki söyleşi 1. ve 2.’yi okumasını öneririm) SD:  III. bölüme, geçen...

SD:  Evet, geçen sohbetimizde (söyleşi-1) güzel bir yerde virgül koymuştuk. "Söyleşi burada nefes alsın; dokumadaki bir düğüm gibi yarım...

Yapay Zeka (ChatGPT 5.0) ile karşılıklı bir söyleşi başlattık. İş gittikçe gitti. Bir yerde durduk ama sürdüreceğiz. Meraklısına parça...

Giriş Kültür kelimesinin kökeni bile insanlığın hikâyesine dair güçlü bir imge taşır. Latincedeki cultura , önce toprağın işlenmesini anlatır. Sonra anlam genişler, zihnin işlenmesine, öğrenmeye, yetişmeye, düşünce üretmeye doğru uzanır. Bu kayma boşuna mı? Değil elbet, insanlık tarihi yalnızca doğayı işleme (ve yönetme) tarihi değil, aynı zamanda kendi zihnini de işleme (ve yönetme) tarihidir. Zihin de toprak gibidir. İlgi ister, emek ister, temas ister. İşlenmezse sertleşir

Ey insan, sen nasıl bir şeysin? Tanımlar manzumesi mi? Düşünce mi? “ Kendi olmak ” gibi bir maceranın peşinde, tutkuları, eylemleri,...