Başlarken Oyalanma Çağı ’na-hoş geldik.   Başlar başlamaz belirteyim, bireyin gerçek sandığı ile bağlarının hızla koptuğu ve artan bir şekilde bağlanma sorunu yaşadığı, eylemsiz ve amaçsız kaldığı döneme Oyalanma Çağı  diyorum. Oyalanma Çağı  kavramsal çerçevesinin (haliyle bu yazının) ana tezi de şudur:   Oyalanma Çağı , modern öznenin çözülüşü ile Ağ-bilincin yükselişi arasındaki ontolojik [1]  bir berzahtır. Bu geçiş dönemi üç temel dönüşümle karakterize edilir: birincisi,

Cevizi aldın avucuna, sıktın, kırdın. Aferin, işte bu güç. “Şu gördüğün sınırlar içinde bütün cevizler benim, piyasayı da ben belirlerim, kırılacak cevizi de benden izinsiz kimse ceviz kıramaz” dediğinde ise bu egemenlik.  “Ceviz oynamaya geldim odana” da türkü, burada yeri yok. Diyeceğim o ki, istediğin sonucu elde edebilme kapasitesine 'güç' deniyor. İlle kaba kuvvet gerekmez, bazen bilgi olur, bazen karizma, bazen para… Güç her yerde, her biçimde bulunuyor. Egemenlik ise,

SD:  Evet, geçen sohbetimizde (söyleşi-1) güzel bir yerde virgül koymuştuk. "Söyleşi burada nefes alsın; dokumadaki bir düğüm gibi yarım...